Noedels

Reisdagboek van Pieter en Karolien

09/06: Bussen doorheen Flores

Categorie: Transport
Onze paar dagen luilekkeren op een eilandje voor de kust van Flores was eigenlijk niet echt representatief voor de week die we achter de rug hebben. We dachten zo, we zetten nogeens een laatste groot transportoffensief in zodat we de Aziatische bussen zeker niet gaan missen.

Ondanks (of net dankzij) alle doemverhalen in de Lonely Planet viel het busleed echter mee. We zijn dan ook inmiddels wat gewoon. Okee, de eerste bus hadden twee medepassagiers manden met niet zo verse vis mee. Op de tweede rit schalde de "muziek" zo luid door de boxen dat we gedwongen werden om die boven ons hoofd te saboteren. Een sjaaltje en wat tape verrichten wonderen op dat vlak. De derde rit begon eerder stroef maar na wat sleutelen aan de motor, konden we weer vrolijk verder, zij het op de tonen van Bryan Adams. Alledrie werden uiteraard - zoals de gewoonte is op Aziatische bussen - opgeleukt door teveel rokende venten en teveel geldaftroggelende buschauffeurs. Al goed dat we geen van beide ontvankelijk zijn voor wagenziekte want de Floresiaanse "highway" is er eentje van het betere bochtenwerk.

Doch, doch, om elke bocht verschijnt er telkens een spectaculairder uitzicht: diepe valleien, bamboe jungle, glooiende rijsttterrassen en een woeste zee. Het is dus echt niet zo'n kommer en kwel in de krappe, gammele Indonesische bussen. Alleen de chauffeurs zijn systematisch een behoorlijke pijn in de poep.

03/06: Bustragiek

Categorie: Transport
Het spectakel begint al voor je een voet op de bus hebt gezet. Het busstation lijkt wel een openluchttheater met overijverige verkopers die als kwetterende Rijen in een Griekse tragedie hun saga ten berde willen brengen aan allen die het ook maar een beetje willen horen. Hun onophoudelijk gekweel "Where do you go, my friend?" gaat zoals het hoort in een drama gepaard met druk gestikuleren en veel subtiele pogingen tot meelokken door een kameraadschappelijke aanraking van de arm. Wanneer die handoplegging in combinatie met het in den treure afgedreunde "You buy ticket, I give you good price, brother!" niet het gewenste effect blijkt te genereren, verwateren onze vers gesmede kameraadschappen met de Aziatische medemens echter snel.

Met het kopen van het busticket (bij uiteraard de goedkoopste aanbieder) verbrokkelt ons delicaat nieuwe sociaal netwerk zienderogen. Ticket in de hand, en enkel een in het busstation ronddolende geit mekkert ons nog vrolijk toe: "My frei-ei-ei-eind!". Na deze uitputtingsslag ploffen we verdiend in onze zitjes. Een zucht van verluchting die we slaken stokt al snel tot een killig kuchje. Onze zetels kunnen niet achteruitgeklonken worden, die van het overigens overbesekste koppel voor ons wel. Je hoeft geen kei te zijn in ruimtemeetkunde on te zien dat die combinatie onze ruimte aanzienlijk beperkt. Verder bevinden onze zetels zich helaas in de zeer nabije buurt van de WC. Ironie wil dat de deur op slot zit en de WC dus ontoegankelijk is maar desondanks een geurtje ontsnapt dat voor het welzijn van de algehele mensheid best erg ver zeg, diep in een riool blijft. En dan is er nog onze eigen stommiteit: we hebben geen trui bij de hand en dat werd al snel zwaar afgestraft door de overijverige airco, die duidelijk de ambitie had om de steeds schaarser wordende permafrost in de wereld wat aan te dikken. Wat een beginnersfout...

Mits het nodige kamasutrawerk voor gevorderden slagen we er toch in om de nacht met flarden slaap aaneen te rijgen. Zoals het hoort met onconfortabele Aziatische nachtbussen bereiken we het oosten nog voor de ochtendzon dat doet. Stretchen heeft weinig zin, wakker worden eigenlijk ook niet, er wacht ons immers nog een busrit van twee uur en een ferrytocht van 8 a 9 uur. Na Indonesische tijdsindexering zal dat in realiteit op 9 a 10 uren uitdraaien, best case scenario.

Onze vooruitzichten van de geplande terugtocht van Flores naar Bali doemen nu al als een onoverkomelijke berg voor ons op in de verte. Zelf van het meest optimistische scenario wordt de meest doorwinterde reiziger neerslachtig. De meest optimale reisroute ziet er als volgt uit: 15 uur bus + 9 uur boot + 8 uur bus + 2 uur boot + 3 uur bus + 5 uur boot = 42 uur om terug op Bali te geraken, wachttijden niet inbegrepen.

Ik kus nog liever een kakkerlak en dat wilt heel wat zeggen want de Aziatische exemplaren zijn buiten alle proportie. Vliegtuigticket boeken dus en hopen dat ik en passant geen kakkerlakken meer tegenkom.


07/05: Creatief met transport in de Filipijnen

Categorie: Transport
Het interieur van een jeepney moet liefst zo kitscherig mogelijk zijn: kerstlampjes, rode leren banken, een gehaakt lapje met "God bless this ride" en veel te luide muziek. Met de jeepney is het altijd een beetje reizen...


Een bangka, een traditionele vissersboot die verrassend vlot over het water scheert.


De binnenkant van een tricycle is net iets krapper dan die van een jeepney...


De tricycle, oftwel 'lassen voor dummies'.


De jeepney, 'koekjesdozen voor gevorderden'.


De kever duikt overal op in Azie!


Zoals een kleuter een auto zou tekenen!

28/12: Avontuurlijk reizen: de andere kant

Categorie: Transport
Wij baseren ons voor een groot deel op de informatie die Lonely Planet ons te bieden heeft. Vooral het onderdeel Getting there and away is van groot belang, want bus- of treintabbellen kennen ze niet in Vietnam.

De busrit van Ben Tre naar Chau Doc zou een makkie worden: neem de ferry naar My Tho en spring op een van de talrijke bussen naar Chau Doc voor een zeer zacht prijsje. De klus zou in vier uur geklaard moeten zijn.

Tot zover de ervaring van de reisgidsschrijver. Nu de onze:

Wij staan vanochtend, na een sober ontbijt, gepakt en gezakt voor ons hotel. Om de ferry te nemen moeten we eerst een bus zoeken die ons tot daar zou voeren, en na wat rondvragen lukt ons dat verrassend snel. Voor een halve euro staan we 40 minuten later bij de overzetboot en mogen we zelfs gratis over.

Het busstation van My Tho blijkt niet aan de dokken te liggen, maar ettelijke kilometers verder naar het westen. Verschillende fiets- en mototaxi's bieden ons een veel te dure rit aan. Wij hopen op een passerende bus en wandelen alvast in de goede richting. Een volharder blijft ons op de hielen zitten en na heel wat heen en weer onderhandelen komen we tot een akkoord: een halve euro om ons tot het busstation te rijden, wat niet zo'n slechte prijs is voor beide partijen.

Tot daar de deal... De man en zijn collega zetten ons af aan een bar die zogezegd het busstation moet voorstellen. Wij protesteren en vragen om wat uitleg. Geen nood, zegt de man, hier komen bussen voorbij en ze nemen je zeker mee, ook naar Chau Doc! De eerste bus wilt ons inderdaad graag menemen, voor een astronomisch bedrag welteverstaan. Wij weigeren - uiteraard - en na heel wat gehassel komt er een nieuwe bus voorbij die ons een goede prijs verzekert tot Chau Doc. De bus is op dat moment slechts voor drie vierde gevuld.

Na een dik half uur bollen stopt de bus bij een erg grote groep mannen. Ze stappen helaas allemaal in. De bus is vanaf nu een bakoven. Naast de 29 reguliere zitjes zitten er nog 17 grote meneren op kleine stoeltjes en op elkaars schoot. Daarnaast bevat de bus ook een cargolading, bestaande uit 5 zakken rijst van elk 25 kg. Die worden twee uur later gelukkig afgezet. De mannen blijven zitten en het wordt er niet frisser op.

Om 15.45 komt er een verrassend, maar helaas niet zo gunstige einde aan de busrit. We worden uitgelaten aan een dorp, dat niet meer is dan een tankstation, een brug en wat eetstalletjes. De bus rijdt verder en wij blijven, helemaal in het ongewisse... Zoals dat gaat in dorpen die geen kerk hebben, spreekt niemand een taal die wij verstaan, en zijn wij de attractie van de dag.

Verlossing! Een bus arriveert in het gat van de wereld, en er staat Chau Doc op! Bij het rennen naar de deur bezeert Karolien haar dikke teen, maar dat is niet zo erg, we kunnen terug naar de beschaving!

Helaas... wederom helaas... De bus wordt gevuld met een deel van de groep mannen, en vertrekt, wegens echt helemaal te vol, zonder ons, de twee bleekscheten. Wij zetten ons weemoedig op een bankje en kijken een tijdje verstard naar de lelijke en schriele kippen. De dag wordt er niet jonger op en het begint ons te dagen dat we pas in het donker kunnen beginnen aan onze hotelzoektocht. We eten een zielig noedelsoepje om onze erg lege maag wat te vullen.

Als bij wonder komt er na een half uurtje balen een minibusje voorbij, weeral met bestemming Chau Doc. De vrouw in charge wil ons helaas niet meenemen, maar we blijven zielig kijken. Een andere vrouw in het voertuig vraagt: "Parlez Francais?" Ons Frans was nog nooit zo goed! De vrouw blijkt onze redding en we kunnen eindelijk verder. We komen uitgeput aan in het busstation van Chau Doc en tot onze grote verbazing moeten we zelfs niet betalen voor de rit.

Zoals steeds is het busstation een eind weg van het centrum, maar geen nood, de opdringerige mototaxi's staan ons al op te wachten, klaar om ons eens goed in 't zak te zetten...

...'t is hen niet gelukt.

20/09: Inleefoefening

Categorie: Transport
Bedenk je een nachttrein die om pakweg 18u vertrekt, pas om 7u30 de volgende ochtend zal aankomen en volgestouwd met Chinezen die er alles aan doe om hun reputatie van viezeriken en staarders kracht bij te zetten. Spuwen, etensresten droppen op de grond, slijmen ophoesten en luidruchtig zijn zit allemaal vervat in hun takenpakket als treinreiziger.

Hou ook in gedachten dat je het goedkoopste type plaats het gekozen (hard seat, eigenlijk de treinzetels van bij ons maar geloof me vrij, om er nou een nacht in door te brengen is dat echt niet zo luxueus).

Beeld je vervolgens in dat het zo tegen 6 uur 's ochtends is, je maar weinig geslapen hebt en je ledematen niet meer zo fit aanvoelen maar het Chinese landschap voorbij glijdt met de muziek van Amelie Poulain op de mp-3...

En zo wordt een oncomfortabele treinreis toch een beetje romantisch...

(Nog niet genoeg gelezen? Check de archieven!)




O <- Hier zitten we!